bookmark

معنای غيو

غيو

به كسر اول و ثانى مجهول بر وزن ديو آواز و صداى بلند و رسا را گويند.
(
فرهنگ فارسی برهان قاطع
, ص643)
sourceLink

مخفف غريو است و آن را غو نيز كويند چنانكه مرقوم شد فردوسى كفته غوديده بشيند دستان سام بفرمود بر چرمه كردن لكام حكيم منوچهرى واضح‌تر كفته بسحركاهان ناكاهان آواز كلنك راست چون غيو كشد صفدر در كردوسى
(
فرهنگ انجمن آرای ناصری
, ص536)
sourceLink

- [بوزن ديو] يعنى بانگ و فرياد. مثالش حكيم سنائى فرمايد: بيت صدمت صور و غيو تو گه جنگ هر دو همره چو رنگ با ارتنگ و غو نيز گويند - بفتح غين - [3].
(
فرهنگ مجمع الفرس
, ج3 , ص939)
sourceLink

[اسم‏][فارسی‏]آواز و صداى بلند و رسا.
(
فرهنگ نفیسی
, ج4 , ص2502)
sourceLink

(اسم) آواز و صداى بلند. مخفف غريو. ←ه. م.
(
لغت نامه دهخدا
, ج2 , ص2076)
sourceLink

غلبه را گويند.اسدى طوسى گويد: غو پيشرو خاست اندر زمان#كه آمد بره چار ببردمان
(
فرهنگ قواس
, ص167)
sourceLink

typography

حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی است و نشر غیر مجاز محتوای آن پیگرد قانونی دارد.